Özsaygı eksikliği, ardı ardına gelen hatalara, hata beklentisine, kendine güven kaybına ve suça neden oluyor. Bu yüzden çocuklardaki özsaygının düzeyi göz ardı edilemeyecek kadar önemlidir. 1967 yılında ABD’li psikolog Stanley Coopersmith, özsaygının oluşumunu etkileyen faktörleri araştırırken çocukların kendine güvenle ilgili algılarını ölçmeye yarayan bir anket hazırladı. Çalışmasının daha sonraki aşamasında da her çocuğun anne babasıyla olan ilişkisini analiz etti. ‘The Antecedent - Özsaygının Soyağacı’ adlı kitabında çalışmasına ait bulguları sıralayan Coopersmith, özsaygı düzeyi yüksek 10 ve 11 yaşlarındaki erkek çocukların böyle olmalarını sağlayan faktörleri şöyle sıralıyor:

• Anne babaları tarafından yüksek derecede kabul, onay ve şefkat görüyorlar.

• Anne babaları erkek çocuklarının davranışları için açıkça belirlenmiş sınırlamalar koyuyor.

• Anne babalar yanlış giden bir şeyler olduğunda bu çocukları cezalandırarak ya da zorlayarak disipline etmek yerine, onlara zaman ayırarak açıklamalarda bulunuyor.

• Bu çocukların anne babaları, aileyle ilgili kararların alınacağı süreçlere çocukları da katarak, onlara yeterince söz hakkı veriyor. Böylece çocuklarının fikirlerine ne kadar değer verdiklerini göstermiş oluyorlar.

Araştırmanın sonuçlarına göre özsaygı düzeyi düşük olan çocuklarda ise tam tersi bir durum söz konusu. Bu çocuklar birey olarak ya hiç ya da çok az dikkate alınan, baskı yoluyla yönetilen ya da davranışlarına hiç sınır koymayan ailelerden geliyorlar. Coopersmith, anne babaları tarafından genelde takdir edilmeyen bireyler olduklarını hisseden bu çocukların kendileri hakkında yetersiz olduklarına dair bir fikir geliştirdikleri sonucuna da varıyor.

Araştırma, önceden belirlenmiş sınırlar içinde, belli bir derecede özgür davranmalarına izin verilen ve bir birey gibi saygı gören çocukların özsaygılarının daha yüksek olduğunu ortaya koyuyor. Coopersmith’in bu ufuk açıcı çalışmasının sonuçları, halen yürütülen diğer araştırmalarla da destekleniyor.